Sayın yetkililer!
İdarecilerden memnun olmayan halkın -büyük bir kesiminin- sesine, daha doğrusu feryadına tercüman olmak niyetiyle -bir nevi fahri milletvekili sıfatıyla- yazıyorum sizlere bu satırları. Bunun için hem pek çok kişiyle konuştum, hem her gün saatlerce sosyal medyada yazılan yorumları okuyup notlar aldım. Maksadım hem bir sosyolog sıfatıyla halkın içinde bulunduğu duruma dikkat çekmek, hem de bir ilâhiyatçı sıfatıyla Allah için uyarıda bulunmak, yani emr-i bil’maruf ve nehy-i anil’münker yapmak.
Haksızlıklara seyirci kalmayıp, gerçekleri haykıran tüm milletvekillerine selâm olsun. Yaptığı işin hakkını veren vekillerimize teşekkür ediyoruz. Ancak ne yazık ki halkın seçip meclise gönderdiği vekillerin ne sözlerine bir kıymet veriliyor, ne de taleplerine. Eğer kıymet verilmiş olsaydı, meclisteki muhalefet gruplarının fon meselesinin tarafsız bir komisyon tarafından araştırılmasına yönelik verdikleri önerge kabul edilirdi. Ucu nereye dokunuyor ki bu vahim meselenin vuzuha kavuşması ve suçluların ortaya çıkarılıp gereken cezayı almaları, kamuoyunun da aydınlatılması için atılan bu önemli adıma karşı çıkıldı? Bilemiyoruz. Fakat bildiğimiz bir şey var ki, sizler o makamlara bizim sayemizde geldiniz. Dolayısıyla güvenip de yükselttiğimiz gibi, seçimlerde güvenimize lâyık olmayanların görevine son vermeyi de biliriz. Halkı hafife almayın; zira “Yumuşak atın çiftesi pek olur” demiş atalarımız. Sırtına binip yükseldiğiniz halkı ezmekten vazgeçmezseniz bir gün kendinizi yerde bulursunuz. Son pişmanlık da fayda etmez.
Sayın yetkililer!
Bizler; sabahın ilk ışıklarıyla uyanan, üreten, vergisini veren ve bu ülkenin harcını alın teriyle karan milyonlarız. Ancak bugün geldiğimiz noktada, sadece ekonomik bir darboğazla değil, çok daha tehlikeli bir salgınla karşı karşıyayız: Güven erozyonu. Dolayısıyla bu bağlamda sistemlerin sadece güçlüleri koruduğu, denetim mekanizmalarının sustuğu ve illegal fonların, vurgunların havada uçuştuğu bir iklimde sessiz kalmayı reddediyoruz.
455 Bin ‘Fonzede’ ve 214 ‘Fonzade’
Bu düzenin meydana getirdiği uçurum artık rakamlarla sabittir! Bir tarafta, geleceğe dair üç kuruşluk birikimini, emeğini bu sistemlere emanet eden ve tek bir gecede hayatı karartılan 455 bin 758 “fonzede” vatandaşımız duruyor. Diğer tarafta ise kriz patlamadan hemen önce gizemli bir şekilde sistemden sıyrılan, aralarında nüfuzlu isimlerin de bulunduğu 214 “fonzade” (141 gerçek, 73 tüzel kişi) yer alıyor. Bu torpilli azınlığın halkın sırtından elde ettiği haksız kâr tam 187 milyar 653 milyon liradır. Küçük yatırımcı bedel öderken, rüzgârı önceden alanların % 2500’leri aşan fahiş kazançlarla ödüllendirildiği bu organize soygunu kabul etmiyoruz!..
Sorumluluk ve Adalette Eşitlik Talep Ediyoruz
Siyaset kürsülerinden hitap eden milletvekillerinin meclisten haykırdığı gibi: “Fonun kurucuları iktidar yanlısı, sorumlu kurumların yöneticileri iktidar yanlısı, vurguncular iktidar yanlısı. Hesap vermesi gerekenler hesap soramazlar!”
Tüm bu tablonun ortasında, en yüksek devlet kademesinden yükselen “Soran, sorgulayan, eleştiren bir tabanımız var. Tenkitleri önemsiyoruz” şeklindeki yapıcı açıklamaları elbette not ediyoruz. Ancak kamuoyu ve hayal kırıklığına uğrayan seçmenler olarak artık soyut niyet beyanlarının ötesine geçilmesini, geçmişten bugüne uzanan yapısal tercihlerin sorgulanmasını bekliyoruz.
Bizlere sorumluluktan bahseden yetkililere, geçmişte bizzat meydanlarda verdikleri o büyük sözü hatırlatmak isteriz:
“Dicle’nin kenarında kurdun kaptığı bir koyun bile benim mesuliyetim altındadır.”
Bugün Dicle’nin kenarında kurtlerin kaptığı koyunlar var mı bilemiyoruz ama metropollerin ortasında sistem boşluklarıyla birikimleri yutulan 455 bin küsur insan var. Eğer sorumluluk anlayışı Hz. Ömer adaletine dayanıyorsa, bu mesuliyetin gereği hamasi nutuklar değil, somut hesap sorma iradesidir.
Vatandaşlar olarak sormak en doğal hakkımızdır:
Bundan 11 yıl önce, dönemin Başbakanı Sayın Ahmet Davutoğlu tarafından Türk siyasetine şeffaflık ve denetim getirmek amacıyla hazırlanan Siyasi Etik Kanunu teklif edildiğinde neden yasalaşmasına izin verilmedi? Daha da yakın bir geçmişte, 25 Mart 2026 tarihinde, üst düzey siyasilerin ve kamu yöneticilerinin mal varlıklarının soruşturulması için meclise sunulan araştırma önergesi neden AK Parti ve MHP oylarıyla reddedildi? Eğer bu etik ve şeffaflık adımları zamanında atılsaydı, bugün “fon vurgunu” ve “organize dolandırıcılık” gibi vahim iddialarla karşı karşıya kalır mıydık? Adının ak ve temiz olduğunu savunanların, kamu vicdanında asılı kalan bu can alıcı sorulara somut cevaplar vermesi gerekmektedir. Sorumluluğu ve ihmali olan tüm yapılara kadar tarafsızca uzanması gereken adalet mekanizmasının, halkın gözü önünde sergilediği bu çekimserlik ve çelişkiler derin bir kaygı oluşturmaktadır.
Süreci aydınlatmaya çalışan gazetecilerin hukukî baskılarla karşılaşması, kamu yararına yayın yapan kanallara idari yaptırımlar uygulanması ve en önemlisi “fonzade” olarak anılan ayrıcalıklı isimlerin kamuoyundan saklanması, toplumda “hukukun kişiye göre işlediği” algısını pekiştirmektedir.
Vicdanları yaralayan en önemli soru şudur: Eğer bu usulsüzlüklerin aktörleri muhalif odaklar olsaydı, aynı gizlilik ve koruma kalkanı devrede olur muydu?
Adalet, sadece güçsüzlerin üzerinde sallanan bir kılıç değil; ünvanı, bağı ve konumu ne olursa olsun suça karışan herkesi kapsayan evrensel bir terazi olmak zorundadır.
İltimas Zinciri ve Gasp Edilen Gençlik Umutları
Toplumu içten içe çürüten bir diğer büyük vebal ise kamuda kronikleşen iltimas ve kayırmacılık düzenidir. Yüz binlerce pırıl pırıl vatan evladı KPSS kapılarında dirsek çürütürken, mülâkat zulmüyle elenirken, ayrıcalıklı zümrelerin ve tanıdıkların çocuklarına akıtılan “ballı burslar” halkın dikkatinden kaçmamaktadır. Fatma Betül Sayan Kaya, Ravza Kavakçı Kan ve Rabia Kalender İlhan gibi siyasi elitlerin geçmiş dönemlerde belediye bütçelerinden toplamda 250.000 dolarlık şaibeli yurt dışı eğitim burslarıyla ödüllendirilmesi, bu imtiyaz kültürünün en somut delilidir.
Daha da vahimi, Fatma Betül Sayan Kaya’nın liyakati tamamen ayaklar altına alan bir tutumla, bakanlık yaptığı 776 günlük sürede, sınavsız devlet memurluğu hakkı kazandırmak adına 60’a yakın tanıdığını ‘istisnai kadro’ olan özel kalem müdürlüğü basamağından geçirerek kamuya yerleştirmesi, bu ülkenin işsiz gençlerine, evlatlarını binbir emekle okutan anne-babalarına yapılmış en büyük haksızlıktır. Hakkı ve hak edeni arkaya itip, kendi yakınlarını öne geçiren bu iltimas zihniyetini asla kabul etmiyoruz ve hoş görmüyoruz!
Rüşvet Ağları ve Engel Olunmayan Çürüme
Gerek adliyelerde, gerekse idari kurumlarda haklının hakkını gasp eden, parası olanın hukuk önünde imtiyaz devşirmesini sağlayan rüşvet çarkının önü, kâğıt üstündeki denetimlerle alınamaz. Hem rüşvet alana hem de bu çarka ortak olup verene, ünvanına bakılmaksızın en ağır ve tavizsiz cezalar verilmedikçe devletin sütunları sarsılmaya devam edecektir. Adaletin parayla alınıp satıldığı bir düzende, mülkün temelinden bahsetmek riyakârlıktır.
Kur’ân-ı Kerim’de rüşvet kelimesi doğrudan bu sözcükle geçmemekle birlikte, rüşveti ve haksız kazancı doğrudan yasaklayan temel ayet Bakara Suresi’nin 188. ayetidir.
İslam’da rüşvet büyük günah kabul edilir.
Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav), rüşvet verenleri ve alanları lânetlemiştir. Konuyla ilgili öne çıkan hadisler şunlardır:
- “Allah’ın laneti, rüşvet verenin ve rüşvet alanın üzerinedir.”Tirmizî, Ahkâm, 9; İbn Mâce, Ahkâm, 2
- “Kardeşine aracı olup hediye kabul eden, faiz kapısı aralar.”Ebû Dâvûd, Büyû’, 82; Ahmed bin Hanbel, V, 261
- “Rüşvet alan da, veren de cehennemdedir”Taberani, el-Mu’cemu’l-Evsat, No: 2047, 3/29; Deylemi, Firdevs, No: 3314, 2/284
Şatafat Düzeni ve Harcanan Kamu Kaynakları
Milyonlarca insan açlık ve yoksulluk sınırının altında yaşam mücadelesi verirken, kamu kaynaklarının hesapsızca harcanması, lüks araç konvoyları ve saray şatafatları “itibardan tasarruf olmaz” kılıfıyla meşrulaştırılamaz. Devletin itibarı sarayların görkemiyle değil; dürüstlüğüyle, adaletiyle ve tebaasının refahıyla ölçülür. Alın teri döken, rızkından kesip vergi veren dürüst vatandaşlar olarak, bu ölçüsüz israfı sergileyenlerden razı değiliz ve hakkımızı hiçbir surette helâl etmiyoruz!
İnancımızın ve evrensel adaletin gereği olarak hatırlatıyoruz:
Devlet idaresinde kul hakkını gözetmenin önemini bilen, adalet, samimiyet ve inanç çizgisine vurgu yapan yetkililere, bizzat inandığımız değerlerin rehberliğinde şu sarsıcı uyarıları hatırlatmak boynumuzun borcudur:
buyurarak yöneticilerin sorumluluğuna dikkat çekmiştir Allah Resulü (sav).
Unutmayın ki oturduğunuz makam ve mevkiler de, devletin hazinesi de birer emanet olarak elinizin altında. Emanete hıyanet edenleri Allah’a havale ediyoruz.
Çifte Standart ve Güç Zehirlenmesi
Sevgili Peygamberimiz (sav) şöyle buyuruyor:
Bu hususta verilecek çok örnek var ama biz -bugünlerde sosyal medyada da çokça yer alan- birkaç örnekten bahsedelim: 2021 yılında patlak veren dezenfektan skandalı sonrasında muhalefet partileri ve sivil toplum kuruluşları, eski ticaret bakanı Ruhsar Pekcan hakkında “görevi kötüye kullanma”, “irtikâp” ve “kamu görevlisinin ticaret yapması” gibi suçlamalarla Meclis soruşturma önergesi vermiş ve yargılanmasını talep etmişti. Ancak TBMM’deki çoğunluk oylarıyla soruşturma önergeleri reddedilmiş ve Pekcan hakkında siyasi/hukukî bir yargılama süreci işletilmemişti. Neden acaba?.. Bu bir kayırma değil midir?..
Aynı şekilde Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek, halkın seçtiği bir belediye başkanı iken süresi dolmadan görevden alınmıştı. Fakat yargılanmadı ve ceza almadı. Hakkındaki suç duyurularına takipsizlik kararı verildi. Suçu yoksa neden görevden alındı? Suçu varsa neden cezasını çekmedi? Kendisine ve çocuklarına ait mal varlığını, ultra lüks villaları nasıl edindiler acaba?..
Bir de Zehra Taşkesenlioğlu vardı sosyal medyada çok eleştirilen. O kadar mal varlığını genç yaşına rağmen nasıl edindiğine kimse akıl sır erdiremedi. Onun için de hakkındaki suç duyurularının dikkate alınmasını bekledi halk. Ama nafile!..
Şahsen ben de çok merak ettiğim için bu kadar servet edinme becerisi nasıl olabilir diye bir araştırma yapmak istedim ve -asistanım yapay zekâ sayesinde- Zehra hanımla ilgili şu bilgilere ulaştım:
‘Eski AK Parti Erzurum Milletvekili Zehra Taşkesenlioğlu’nun servet artışı ve zenginleşme süreci, Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) eski başkanı olan ağabeyi Ali Fuat Taşkesenlioğlu ve eski eşi Ünsal Ban ile birlikte adının karıştığı rüşvet, borsa spekülasyonları, danışmanlık adı altında alınan paralar ve usulsüzlük iddialarına dayanmaktadır.
Kendisi finans danışmanlığı yaptığını belirtse de boşanma davası esnasında mahkemede “2.5 milyon doları nasıl kazandığı” sorusunu cevapsız bırakmıştır.
Taşkesenlioğlu’nun zenginleşme süreci ve bu süreçteki temel iddialar şu şekildedir:
Sermaye Piyasası Kurulu ve Rüşvet İddiaları
Taşkesenlioğlu’nun servet artışındaki en büyük iddia, ağabeyi Ali Fuat Taşkesenlioğlu’nun 2018-2022 yılları arasında SPK (Sermaye Piyasası Kurulu) Başkanı olmasıyla ilgilidir. Kamuoyuna yansıyan iddialara ve ifşaatlara göre; borsada şirketlerin sermaye artırımı talepleri sürecinde arabuluculuk yapıldığı, rüşvet ve komisyonlar karşılığında onaylar verildiği ileri sürülmüştür. Marka Yatırım Holding gibi çeşitli borsa skandallarında Taşkesenlioğlu ailesinin adı doğrudan geçmiştir.’
3 dönem Ak Parti’de vekillik yapmış, hakkında 213 farklı suç duyurusu olan Zehra hanımın mal varlığının neden soruşturulmadığı da halk arasında merak konusu. Hem Zehra Taşkesenlioğlu’nun, hem de eski SPK başkanı abisi Ali Fuat Taşkesenlioğlu’nun mal varlığı soruşturulup, altında rüşvet veya fon vurgunu varsa ortaya çıkarılması gerekmez miydi? Ak Partili isimler olunca bunlar örtbas mı edilmek isteniyor?.. “Hanım kırınca kaza, hizmetçi kırınca ceza” mantığıyla başkası yolsuzluk yapınca yaka paça gözaltı ve tutuklama kararı çıkarken, Ak Partili olunca sadece görevden alma ve whatsapp gurubundan çıkarma mı oluyor bunların cezası?..
Zamanında Zehra ve Ali Fuat Taşkesenlioğlu meselesi irdelenseydi, ne olup bittiği ortaya çıkarılsaydı ve rüşvetle servet edinenlere gereken cezalar verilseydi bugün Fatma Betül Sayan Kaya olayı yaşanır mıydı?
Oysa Peygamber Efendimiz (sav), “Muhammed’in kızı Fatıma hırsızlık yapmış olsaydı, hiç tereddüt etmeden ona da cezasını verirdim” (Müslim, Hudud: 2, Buhari, Hudud: 11, Ebu Davud, Hudud: 4.) buyurmuştu. Hz. Muhammed sav’i rehber edinen ümmetine yakışan da aynı tavır olmalıydı.
Bu aralar da eski SPK başkanının bir iş adamından rüşvet istediği ve sonra da hakkını helal et dediği konuşuluyor. Tüm rüşvet alanlara, hırsızlık ve yolsuzluk yapanlara, israf edenlere haram zıkkım olsun!..
Hukuktaki Masumiyet Karinesi
Fon vurgununa adı karışanlar için “isimleri lekelenmesin, masumiyet karinesi var” gibi ifadeler kullanıldı. Peki ya eften püften (Fetö okullarında öğretmenlik yapmak veya Bank Asya’ya para yatırmak vb.) sebeplerle KHK mağduru olan, işten atılan ya da tutuklu yargılanan binlerce insan alnına terörist damgası vurulmuş ve lekelenmiş olmadılar mı?..
Bu hususta çok çarpıcı bir örnek verelim:
Borsada 2 milyar küsur vurgun yapanlar dışarıda serbest iken, 2 sene önce cezaevindeki kızına harçlık olarak 278 TL para gönderdiği için terör örgütüne finansal destek sağlamak gerekçesiyle 4 yıl 2 ay hapis cezasına çarptırılan ve sedye ile cezaevine götürülen 77 yaşındaki Hatice Yıldız’ın alnına leke sürülmüş olmadı mı? Bu yaşlı kadın, demans, kemik erimesi ve tansiyon gibi sağlık sorunlarına rağmen 23 Mart 2024 tarihinden beri, yani yaklaşık 2 yıl 7 aydır cezaevinde tutuluyor. Oysa o sadece kızına harçlık göndermek istemiş. Her anne baba cezaevinde olan evlâdına harçlık göndermek isteyebilir. Bundan daha doğal ne olabilir? Hukuktaki “Beraat-i zimmet asıldır” ilkesi nerede kaldı? Gariban halka gelince “masumiyet karinesi” neden işlemiyor acaba?
2 milyar vurgun yapan kişiler dışarıda, kızına 278 TL gönderen bağrı yanık anne içeride. Bu adalet mi?!..
Hatice Yıldız’ın kızı gerçekten suçlu muydu? Suçu neydi? Bilmiyoruz. Ama velev ki suçlu bile olsa suçlar da cezalar da şahsidir.
Cezaların şahsiliği ilkesi, hiç kimsenin başkasının (bu kişi annesi, babası, eşi veya çocuğu olsa bile) işlediği bir suçtan dolayı sorumlu tutulamayacağını ve cezalandırılamayacağını garanti altına alır.
Bu ilkenin hukuki dayanakları ve sınırları şunlardır: Anayasal Güvence: Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 38. maddesinde açıkça “Ceza sorumluluğu şahsidir” ifadesi yer alır. Aynı kural Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 20. maddesinde de aynen korunmuştur.
Şimdi tüm yetkililerden ellerini vicdanlarına koyup düşünmelerini rica ediyorum. 77 yaşındaki hasta bir kadın sırf cezaevindeki kızına harçlık gönderdi diye sedyeyle cezaevine gönderiliyorsa, bu hadise ülkemizde hukuk ve adaletin iflas ettiğinin, ayaklar altına alındığının çok açık bir resmi değil midir?!..
İsrafla İtibar Olur mu? Ayet ve Hadislere Kulak Verelim
Bizlere içinde bulunduğumuz tüm nimetleri imtihan için veren Rabbimiz hayat rehberimiz Kuran’da şöyle buyuruyor:
İsraf; her konuda haddi aşmak, saçıp savurmak demektir. Bir nehrin kenarında abdest alırken bile suyu israf etmeyi yasaklayan Peygamber Efendimiz (sav) bu konuyla alâkalı şöyle buyuruyor:
- “Müslümanların başına idareci olarak geçen kimse, kendisi için istediği şeyleri diğer Müslümanlar için istemez, onlara karşı şefkat duygusu taşımazsa, cennetin kokusunu duyamaz.”Camiu’s-sağîr
- “İnsanları idare etmeyi üzerine alan bir kimse, kendisini ve ailesini düşündüğü gibi yönettiği kişileri de düşünmedikçe, kıyamet günü cennetin kokusunu bile alamaz.”Buhârî
- “Kim bu ümmetin başına idareci olarak geçtikten sonra adaletten şaşarsa, Allah onu yüzüstü cehenneme atacaktır.”Camiu’s-sağîr
- “Halka merhamet etmeyene Hak merhamet etmez.”Beyhakî / Taberanî
- “Her biriniz birer çobansınız ve yönetiminizde bulunanlardan sorumlusunuz. İmam (devlet reisi) çobandır ve yönettiği kişilerden sorumludur.”Buhârî
O hâlde, Allah katında hesabının şiddetli olmasını istemeyen tüm idareciler, yönettikleri yerde geçimini sağlamakta zorlanan bir tek dul kadın, sokakta yaşayıp da çöpten yemek arayan bir tek aç ve yardıma muhtaç insan varken, değil israf etmek, rahat bir şekilde uyumamalıdır.
Sen de mi Diyanet Vakfı?
Bu kutsal uyarılara rağmen, halkın saf inancını ve yardımlarını temsil eden Türkiye Diyanet Vakfı gibi kurumların adının bile “yatırım fonları”, “portföy şirketleri” ve “finansal kâr iştahı” ile anılması, en üst düzey yöneticilerinin bu krizlerin gölgesinde görevden alınması kamu vicdanında onulmaz yaralar açmıştır.
Diyanet ve benzeri vakıfların aslî görevi, halkın helâl paralarıyla finansal piyasalarda kâr büyütmek değil; fakire, muhtaca, evsize ve mazluma doğrudan el uzatmaktır.
İnanç kurumlarının finansallaştığı bir düzende, ahlaki bir arınmadan bahsetmek mümkün değildir!
Diyanet Vakfı’nın da 3 sene içinde toplanan 2 milyar civarında bir parayı fona yatırdığına dair haberleri üzüntüyle okuduk. Gerek ülkemizde, gerekse Gazze gibi mağdur bölgelerde yardıma muhtaç içler acısı durumda olan milyonlarca insan varken bu paralar neden acilen yerine ulaştırılmıyor? Şefkat Der gibi imkânı kısıtlı olan bir dernek sokakta yaşam mücadelesi veren evsizler için birçok misafirhane açmışken ve kiralarını ödeyemediği için boğazına kadar borca batmışken Diyanet Vakfı neden evsizler için misafirhaneler açmıyor? Neden rehabilitasyon merkezleri kurmuyor? Neden bu mağdur insanlar için hem eğitim hem de iş imkânı sağlayacak projeler yapıp topluma kazandırmaya çalışmıyor? Pek çoğu Allah’a ve onları yok sayan topluma küsmüş olan insanlara neden maneviyatlarını güçlendirme imkânı sunmuyor?
Diyanet Vakfı’nın bu tutumunu da kınıyoruz ve acilen kendilerine tevdi edilen emanetleri sahiplerine ulaştırmalarını talep ediyoruz.
Türkiye En Zengin Ülke mi Yoksa En Müsrif Ülke mi?
Türkiye, NATO zirvesinde yaptığı harcamalar ile NATO ülkeleri arasında ilk sırayı almış. Bu konuda bir araştırma yaptığımda karşılaştığım bilgiler şunlar:
‘Temmuz 2026’da Ankara’da düzenlenen 36. NATO Zirvesi, altyapı ve hazırlık maliyetleri de dahil edildiğinde yaklaşık 11 milyar 579 milyon TL (güncel kurlarla yaklaşık 340 milyon dolar) harcama ile tarihe geçmiştir.
Bu harcamanın büyüklüğünü ve dünya genelindeki diğer zirvelerle olan farkını şu veriler açıkça ortaya koymaktadır:
Dünya Rekoru Lahey’deydi.
Ankara zirvesinden önce, dünya tarihindeki en pahalı organizasyon olarak kayıtlara geçen Haziran 2025’teki Lahey NATO Zirvesi’nin toplam maliyeti 183,4 milyon euro (yaklaşık 200 milyon dolar) olarak açıklanmıştı.
Geleneksel olarak NATO zirvelerine ev sahipliği yapan ülkeler, sembolik ve kültürel değeri olan ancak maddi değeri çok daha düşük hediyeler tercih ederdi. Örneğin lojistik ve kırtasiye setleri.
Önceki yıllardaki zirvelerde (Madrid, Vilnius veya Galler) liderlere ve heyetlere genellikle isme özel dolma kalemler, yerel motifli kravat/eşarplar, deri evrak çantaları veya anı madalyonları verilmekteydi. Özetle, NATO tarihinde hiçbir ev sahibi ülke liderlere binlerce dolar değerinde, isme özel tasarım ateşli silahlar dağıtmamış; Ankara Zirvesi bu yönüyle de tarihin en yüksek bütçeli hediyeleşme organizasyonu olarak kayıtlara geçmiştir.’
Meğer bir dünya rekoru kırmışız da haberimiz yokmuş. Peki şu durumda Türkiye NATO ülkeleri arasında en zengini mi oluyor? Eğer ülkemiz kaynakları itibariyle çok zengin ise neden açlık ve yoksulluk sınırının altında yaşayan milyonlarca insan var?
Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu (TÜRK-İŞ) tarafından açıklanan Eylül 2026 verilerine göre açlık ve yoksulluk sınırı 37.800 TL. Asgari ücret ve emekli maaşı belli.
Şimdi bu vatandaşlar geçinmek için ne yapsın? Hırsızlık mı yapsın yoksa arsızlık mı?
Sayın Erdoğan’ın iktidara gelmeden önce yaptığı bir çay simit hesabı vardı. Şimdi vatandaş daha vahim durumda. Ne diyordu Sayın Erdoğan?
“Bu zalim hükümet vatandaşa çay ve simidi bile çok görüyor?”
Biz de soruyoruz o hâlde: Şu durumda sizin hükümetiniz de zalim olmuyor mu?
Biz zaten yoksullara destek oluyoruz diyebilir yetkililer. Tanıdığım böbrek hastası bir hanımın devletten aldığı engelli maaşı 6500 TL. Oğlu asgari ücretle çalışıyor. Kirası 25.000 TL. Yani kirayı ödeyince ellerinde kalan para toplam 9575 TL 50 kuruş. Bu parayla hem fatura ödeyip hem nasıl geçinsin ve ihtiyaçlarını karşılasınlar?
Sayın Erdoğan’dan günümüzde de bir çay simit hesabı yapmasını ve halka verdiği vaatleri hatırlamasını rica ediyoruz.
Ülkemiz madem NATO zirvesinde en çok harcama yapan ülke olarak rekor kırdı, biz de buradan şunu rica ediyoruz yetkililerden:
Günümüz şartlarında geçinemeyen yoksulun, dulun, engellinin, asgari ücretlinin, emeklinin, kısacası yoksulluk ve açlık sınırı altında yaşayan vatandaşların faturalarını devlet üstlensin. Ayrıca kira ve gıda yardımı yapsın. Ancak o zaman bir sosyal devletten bahsetmek mümkün olabilir. Yoksa sembolik yardımlarla vatandaşın ne karnı doyuyor ne de zarurî ihtiyacını karşılayabiliyor.
TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu) resmi gelir ve yaşam koşulları istatistiklerine göre ise; yoksulluk veya sosyal dışlanma riski altında olanların oranı % 27,9 (yaklaşık 25 milyon vatandaş) olarak açıklanmıştır.
Sayın Erdoğan iktidar olmadan önce yaptığı bir konuşmada da “Millet aç. Onun için karısını kızını satıyor.” şeklinde bir ifade kullanmıştı.
Sayın Erdoğan bilmeli ki şimdi de aynı durum söz konusu maalesef… Geneleve düşen kadınların çoğu yakını tarafından satılmış, üstelik evli barklı olan mağdur kadınlar ne yazık ki…
Bir konuşmasında da genelevden gelen kadınların kendilerini desteklediğini anlatıyordu Sayın Erdoğan. 1989 yerel seçimlerinde Refah Partisi Beyoğlu belediye başkan adayı olduğu dönemde, Beyoğlu’ndaki genelev çalışanlarını ve hayat kadınlarını ziyaret ederek onlardan destek istemişti. Yaşanan bu anıyı ve kadınların kendisini nasıl desteklediğini ise 1992 yılındaki yerel ara seçim çalışmaları sırasında Sarıyer’de düzenlenen bir açık hava mitinginde kürsüden halka anlatmıştı.
Sayın Erdoğan konuşmasında şu ifadeleri kullanmış ve olayı şöyle aktarmıştı:
“Beyoğlu’na belediye başkan adayıyım. Seçim çalışmalarında bir otelde hayat kadınlarıyla karşılaştım. Kendilerine, ‘Biz sizi içine düştüğünüz bu karanlık dünyadan kurtarmak istiyoruz. Oyunuzu, gönlünüzü, desteğinizi istiyorum’ dedim.”
Sayın Erdoğan’ın aktardığına göre, bu sözler üzerine odadaki kadınlardan biri ağlayarak şu cevabı vermiş: “Hocam, bugüne kadar bize hep yukarıdan baktılar, bizi hep aşağıladılar. İlk defa birisi bize insan olduğumuzu hatırlatıyor ve elimizi tutuyor. Biz bittik, biz tükendik ama sonraki nesiller kurtulsun. Bütün gücümüzle senin arkandayız.”
Peki bu sözler yerine geldi mi? Hayat kadını diye bilinen hayatsız kadınları kurtarmak için ne gibi hizmetler yapıldı?
2010 yıllarında Şefkat-Der gibi sivil toplum örgütleri ve eski genelev çalışanları, Sayın Erdoğan’a mektup ve fakslar göndererek geçmişteki sözlerini hatırlatmışlardı. Kadınlar, geçmişteki sabıka (vesika) kayıtlarının silinmesini, kendilerine sığınma evleri açılmasını ve geçmişte ödenmeyen sigorta primlerinin devlet tarafından karşılanarak emeklilik hakkı tanınmasını içeren bir “Genelev Açılımı” talep etmişlerdi. Ancak bu taleplere yönelik somut bir yasal paketin hayata geçirildiğini henüz duymadık.
Ben, eski aile ve sosyal politikalar bakanı Fatma Betül Sayan Kaya’ya bakanlığı döneminde mektup yazarak bir bayan milletvekili eliyle göndermiş, hem mağdur kadınlara, hem de sokakta yaşayan evsizlere yardım edilmesini talep etmiştim. O zamanlar Şefkat Der ‘in sahip çıktığı 80 yaşındaki Abdurrahman dedenin de derneğin misafirhanesinde kaldığını belirtmiştim. Şefkat Der’in borç altında ezildiğine ve bu yükü kaldıramadığına da dikkat çekmiştim.
Hatta bu konularda bilgi vermek ve destek olmak için kendisine gönüllü olarak danışmanlık yapabileceğimi de eklemiştim. Ama olumlu bir dönüş olmadı maalesef…
Demek ki danışman, milletvekili ve bakan olacak kişileri seçerken derdi parasına para katmak olanları değil milletin derdiyle dertlenenleri seçmek gerekiyor. Halka hizmet görevi birer emanettir ve emaneti ehline yani hak edene vermek gerekir.
Ayrıca iltimas iltiması getirir. Henüz öğrenci iken kendisine iltimas geçilen kişiler görev alınca aynı şeyi kendi tanıdıklarına yapıyorlar maalesef… Bu da ayrı bir kul hakkıdır.
Burada konusu geçmişken, yetkililerden şunu rica ediyoruz: Mağdur insanlara, kimsesizlere ve evsizlere sahip çıkmak isterken kira ve faturaları ödeyemediği için mağdur olan Şefkat Der’in borçlarını devlet üstlensin. Hatta misafirhanelerin kira, fatura ve gıda ihtiyaçlarını da Aile Bakanlığı karşılasın. En kısa zamanda da yardıma muhtaç, kimsesizler için şefkat külliyeleri inşa edilsin. Şefkat Der’in misafirhanelerinde ve sokaklarda yaşayan vatandaşlar da bu geniş kapsamlı külliyelerde topluma kazandırılsın.
Parkta kalan, hastalanınca hastaneye götürülen, bacağının kesilme riskiyle karşılaşan, daha sonra yetkililer tarafından Şefkat Der’e yönlendirilen 80 yaşındaki Abdurrahman dedeyi Şefkat Der’in misafirhanesinde ilk gördüğümde çok mutsuz ve perişan hâldeydi. Tekrar ziyarete gittiğimde adeta başka birine dönüşmüş olduğunu gördüm. Saçı sakalı tıraş edilmiş, üstü başı temizlenmiş, kendine gelmişti.
Orada kalan engelli bir abimiz de şunu söylemişti: “Bana sahip çıkan kimsem yok. Engelli maaşı ile ev tutmam ve geçinmem mümkün değil. Buraya gelmeden önce soğuk günlerde trene binip hiç inmeden yolculuk yapardım. Şefkat Der sayesinde kalacak bir yerim oldu.”
Bir yakını tarafından tuzağa düşürülerek geneleve satılan, güç bela oradan kurtulduktan sonra kalacak yeri olmadığı için bir süre sokaklarda yaşayan Ayşe Tükrükçü de kendisine Şefkat Der’in sahip çıktığını anlatmıştı.
Şu durumda yetkililerin, şimdiye kadar binlerce mağdur insana, evsize, kimsesize kucak açan, 25 yıldır maddi manevi sıkıntılarla boğuşan, türlü eza ve cefalar çeken Şefkat Der başkanı Hayrettin Bulan’dan helallik isteyip üzerindeki yükü artık kaldırmaları lazım. Kimsesizlere ve evsizlere sahip çıkmak tüm toplumun, en başta da yetkililerin boynunun borcudur.
Pahalı Harcamalar ve Hediyeler Caiz mi?
Yetkililerin sık sık dile getirdiği bir atasözü var: “At izi it izine karıştı.”
Artık günümüzde yanlışlar o kadar normalleşti ki muhtemelen yetkililer yaptıkları harcamaları israf olarak görmüyorlar. Bir örnek verelim burada. Mesela NATO zirvesinde liderlere özel hazırlanan hediyelerin maliyeti nedir diye araştırınca 1.5 milyon civarında bir rakam çıktı karşıma. Hem medrese, hem de ilâhiyat eğitimi almış biri olarak, İslâm tarihi ve siyer bilgilerim doğrultusunda düşündüğümde pahalı hediyelerin israf ve haram olduğu kanaatindeydim. Ancak bu yazıyı hazırlarken tekrar araştırma yaptım. Bu araştırma neticesinde, -bir ilâhiyatçı sıfatıyla- yetkililere şu bilgileri hatırlatmak istiyorum:
Liderlerin, başka ülkelerin liderlerine pahalı hediyeler vermesi, İslam hukuku (fıkıh), devlet yönetimi etiği ve kamu vicdanı açısından farklı boyutlarıyla ele alınan tartışmalı bir konu.
İslam dini ve siyaset etiği pencerelerinden bu durum şu şekilde değerlendirilir:
1. Dini Açıdan Değerlendirme (İsraf ve Haram Boyutu)
Kamu Malının Korunması:
İslâm hukukunda devlet hazinesi (beytülmal) tüm halkın ortak malı kabul edilir. Liderler, bu bütçeyi kişisel isteklerine göre değil, halkın yararına ve zarurî ihtiyaçlarına göre harcamakla yükümlüdür. Fıkıhtaki ‘evleviyyat’ (öncelikler) kaidesince halkın temel ihtiyaçları dururken yapılan aşırı ve lüks harcamalar İslâm âlimleri tarafından israf ve kul hakkı ihlâli olarak nitelendirilir.
Hediyeleşme Sünneti ve Sınırı
İslâm’da karşılıklı hediyeleşme tavsiye edilmiştir. İnsanların en cömerti olan Hz. Muhammed sav de yabancı elçilere hediye vermiştir. Fakat bu durumun devlet bütçesine ağır yük getirmemesi ve gösterişten uzak olması gerekir. Ölçüyü aşan, kibir veya şatafat içeren harcamalar dinî açıdan hoş karşılanmaz.
Halkın vergileriyle oluşan kamu bütçesinden yapılan, gösteriş amaçlı ve aşırı lüks, pahalı harcamalar hem dinî hem de hukuki olarak “israf” sınırına girmektedir.
İslâm dininde devlet yöneticilerinin hediyeleşmesi konusunda hassas kurallar mevcuttur.
İsraf Yasağı
Kur’an-ı Kerim’de malın boş yere, saçıp savurularak harcanması (tebzir) ve israf kesin bir dille yasaklanmıştır. Liderlerin halkın malını koruma görevi (emanet bilinci) olduğundan, kamu bütçesinden yapılan aşırı ve gereksiz harcamalar dinî açıdan da israf ve kul hakkı kapsamında değerlendirilir. Özetle, verilen hediyeler devletler arası ilişkilerde diplomatik bir araç olarak kabul görse de, halkın parasıyla yapılan aşırı, ölçüsüz ve gösteriş amaçlı harcamalar hem hukuken israf, hem de dini açıdan kul hakkı ve emanete hıyanet riski taşıdığı için haram olarak yorumlanmaktadır.
Hz. Ömer’in devlet yönetimi, kamu malının korunması, adalet ve devlet görevlilerinin hediye alıp-vermesi konusundaki uygulamaları İslâm hukuku ve siyaset tarihinde en katı ve örnek gösterilen dönemdir.
Hz. Ömer, devlet bütçesini (beytülmal) yetim malı gibi korumuş, yöneticilerin lüks içinde yaşamasını ve makamlarını kullanarak zenginleşmesini kesin kurallarla engellemiştir.
1. Devlet Görevlilerine Hediye Yasağı
Hz. Ömer, valilerin ve devlet memurlarının görevleri esnasında hediye almalarını rüşvetin bir türü olarak görmüş ve bunu tamamen yasaklamıştır.
2. Mal Varlığı Denetimi ve Müsadere
Hz. Ömer, göreve getirdiği valilerin (örneğin Amr b. el-As ve Ebû Hureyre gibi) göreve başlamadan önce mal varlıklarının listesini alır, görevden ayrılırken veya periyodik denetimlerde bu malları kontrol ederdi.
“Bu malları nereden buldun?” sorusu, onun yönetim felsefesinin temel taşıydı.
3. Kendi Ailesine Karşı Tavrı ve İsraf Karşıtlığı
Hz. Ömer, kamu malı konusunda kendi ailesine ve çocuklarına karşı da son derece tavizsizdi.
4. Liderin Yaşam Standardı
Hz. Ömer, devlet bütçesinden liderlerin lüks ve şatafat içinde yaşamasını “israf ve halka zulüm” olarak nitelendirirdi. Dönemin süper güçleri olan Sasani ve Bizans imparatorluklarını dize getiren bir devlet başkanı olmasına rağmen, yamalı elbiseler giyer, halkla aynı standartta beslenirdi.
Suriye seyahatinde orduların komutanı Ebu Ubeyde b. Cerrah’ın lüks ve şatafattan uzak, bir asker gibi yaşadığını gördüğünde ağlamış ve “Dünya hepimizi değiştirdi, bir tek seni değiştiremedi” demiştir. Yani diplomatik güç gösterisini şatafatla değil, askerî, hukukî ve ahlâkî üstünlükle yapmıştır. Özetle; Hz. Ömer dönemindeki uygulamalara bakıldığında, yabancı liderlerle veya diplomatlarla olan ilişkilerde devlet bütçesinden abartılı, lüks ve şahsî mülkiyete geçebilecek pahalı hediyelerin verilmesi ya da alınması kesinlikle israf ve kamu malına tecavüz (haram) olarak kabul edilmiştir. Güç gösterisi veya diplomasi, halkın parasını saçarak değil; adalet, liyakat ve devletin mutlak otoritesiyle sağlanmıştır.
Dolayısıyla hediye verirken de devlet yetkilileri israftan kaçınmalı, illa ki pahalı hediyeler vermek istiyorlarsa da bu harcamayı devletin hazinesinden değil kendi şahsî paralarından yapmalıdırlar. Yani illa ki israf edilecekse en azından bu israf devletin kasasından yapılmamalı, yoksulun, dulun, yetimin, kimsesizin, sokakta kalan ve çöpten yemek bulmaya çalışan evsizin hakkı gasp edilmemelidir. Zira ölüm var, ahiret var, hesap var. Bu dünyada hangi makam ve mevkide olursa olsun öte âlemde herkes hesap verecek.
Unutulmamalıdır ki, mes’uliyeti büyük olanın hesabı da şiddetli olur.
buyuruyor nimetlerin gerçek sahibi Rabbimiz.
İslâm tarihi ibretli hadiselerle dolu.
Sa’lebe bin Hâtıb adındaki kişi de bir sahabe idi. Ancak mal sevdası onun doğru yoldan sapmasına ve helâkine sebep oldu.
TV Programları ve Diziler Aileleri Zehirliyor
TV programları ve diziler de zenginliğe özendirmeye, gayri meşru hayatı meşru göstermeye devam ediyor maalesef… Değerlerimiz değersizleşti.
Gençliğin hâline üzülenler durup bir nefis muhasebesi yapmalılar. Gençlere iyi örnek olabildik mi? Okullarda verilen değerler eğitimi yeterli mi?
Gençlerde ahlâk ve maneviyat bilinci yükseldi mi yoksa şahit oldukları olumsuzluklar ve haksızlıklar karşısında dine ve dindara tepki duyar hâle mi geldiler?
Dizilere ya şiddet ya da gayri meşru ilişkiler hakim. Gündüz kuşağı programları ise daha da mide bulandırıcı. Bu ahlâk ve maneviyat erozyonunu, bu bozulmayı ve kokuşmayı kabul etmiyoruz.
Şiddetin haberlerde bile bu denli verilmesi “batılı tasvir saf zihinleri bulandırır” kaidesi gereğince son derece zararlı oluyor. Ne yazık ki bilgi ve maneviyat derecesi düşük, psikolojisi bozuk kişiler için bunlar kötü örnek teşkil ediyor. Artık ayrılmak isteyen karısını ve ailesini öldürenlerin haberlerine şaşırmıyoruz; çünkü çok yaygınlaştı ve sıradanlaştı maalesef…
Sorunlu aileler için aile danışmanlığı hizmeti daha ulaşılabilir hâle getirilmeli, tedavi olması gereken şahısların cezaevine düşmeden tedavileri yapılmalı. Aynı şekilde cezaevlerindeki mahkûmların da tedaviye ihtiyaç duyanları rehabilite edilmeli, topluma uyum sağlayacak hale gelmeden salınmamalı.
Bu arada 6284 sayılı kanun gereği erkeklerin de zan ve iftiraya maruz kalıp mağdur olmaması için kadının beyanına değil delillere bakılmalı ve adaletle hükmedilmeli. Pozitif ayrımcılık yapalım derken şımartılan kadınlar yüzünden ailelerin yıkılmasına, cezaevlerinde boş yere yatan masumların artmasına sebebiyet verilmemelidir. Bu 6284 sayılı ucube kanun yüzünden daha fazla mağduriyet yaşanmaması için gereken yapılmalıdır artık.
“Haksızlık Karşısında Susan Dilsiz Şeytandır. Ya Haksızlık Yapanlar ve Haksızlığı Savunanlar?..”
Ezcümle, biz bu ülkenin dürüst vatandaşları olarak; tüm haksızlıklara ve kötülüklere karşı olduğumuzu açıkça beyan ediyoruz.
Karanlık ilişkilerin, fon vurgunlarının ve tüm usulsüzlüklerin sonuna kadar aydınlatılmasını, sorumluluk zincirindeki tüm bürokrat, siyasi ve şirket yöneticilerinin hiçbir ayrıcalık tanınmadan toplum önünde hesap vermesini, hangi görüşten ve partiden olursa olsun hakikatin peşinde olan basın mensupları üzerindeki baskıların kaldırılarak şeffaflığın sağlanmasını talep ediyoruz. Çünkü adalet lütuf değil, hakkımızdır. Güven ise bir toplumun bir arada yaşamasını sağlayan en temel sözleşmedir. Bu sözleşmenin çiğnenmesini, emeğimizin ve geleceğimizin imtiyazlı elitlerin ve açgözlü vurguncuların oyuncağı haline getirilmesini kabul etmiyoruz.
Son olarak yine her cuma hutbede okunan ayet-i kerimenin mealini hatırlatarak bitirelim sözümüzü: