SERPİL BARIN
Pijamalı Şiirler kitabını elinde tutan, mavi kot gömlekli bir kadın; arkada deniz ve dağ manzarası
İNSAN · İLİŞKİLER · KIYMET

keşke demeden


Bazı insanlar hayatımızdan gider, ama yoklukları içimizde yaşamaya devam eder.

İnsan, sahip olduğu şeylerin kıymetini neden onları kaybedince anlar?

Yanı başındayken sıradan gördüğü bir sesi, bir gün duymak için neler vermez… Her zaman orada olacağını düşündüğü bir insanın yokluğunda, aslında hayatında ne kadar büyük bir yer kapladığını fark eder. Bir zamanlar cevap vermeyi ertelediği mesajları, dinlemeye üşendiği dertleri, yarım bıraktığı konuşmaları hatırlar. Sonra insanın içini kemiren o cümle gelir aklına: “Keşke kıymetini daha önce bilseydim…”

Peki, neden?

Neden insanlar yanımızdayken değil de gittiklerinde değerli olurlar? Neden bir insanın sevgisini, emeğini, sabrını ve varlığını anlamak için onun yokluğuyla sınanmayı bekleriz?

Belki de insanın en büyük yanılgısı, alıştığı şeyleri kaybetmeyeceğini sanmasıdır.

Her sabah gelen bir günaydın mesajını, kötü bir günün sonunda hâlimizi soran bir sesi, hiçbir karşılık beklemeden yanımızda duran birini hayatın olağan akışı içinde görürüz. O insanın hep orada olacağını düşünürüz. Nasıl olsa arar, nasıl olsa sorar, nasıl olsa affeder…

Çünkü insan, çoğu zaman kendisini sevenlerin sabrını sonsuz; sevgisini tükenmez sanır.

Oysa hiçbir kalp sonsuza kadar beklemez.

Hiçbir insan, görülmediği bir yerde sonsuza kadar kalmaz. Herkesin içinde, bir gün sessizce kapanan bir kapı vardır. O kapı ne zaman kapanır, insan çoğu zaman anlayamaz. Çünkü bazı gidişler kavga ederek olmaz. Bazı vedalar son bir cümleyle söylenmez. Bazen bir insan, defalarca anlatıp anlaşılmadığı için susar. Defalarca kırılıp özür beklemekten yorulduğu için geri çekilir. Bir gün de bakarsınız, eskiden her şeyinizi anlattığınız insan artık hiçbir şey sormuyordur.

İşte asıl kayıp budur.

Birinin hayatınızdan gitmesi değil, sizin yanınızdayken bile artık size ulaşmayan bir kalbe dönüşmesi…

İnsanlar çoğu zaman sevgisizlikten değil, değersiz hissettirilmekten uzaklaşır.

Çünkü sevmek, her şeye katlanmak demek değildir. Bir insanı anlamaya çalışmakla onun bütün yanlışlarını sineye çekmek aynı şey değildir. Affetmekle sürekli aynı yerden yaralanmayı kabul etmek arasında büyük bir fark vardır.

Ve bazen insan, kendisine yapılanların ağırlığından değil, bütün bunlara rağmen verdiği değerin karşılığını görememekten yorulur.

Sonra gider.

Arkasında büyük cümleler bırakmadan, hesap sormadan, kimseye kendisini anlatmaya çalışmadan…

◆ ◆ ◆

İşte tam o zaman, geride kalan insan bazı şeyleri fark etmeye başlar.

Ev aynı evdir ama bir şey eksiktir. Telefon aynı telefondur ama beklenen mesaj gelmez. Günler geçer ama anlatılmak istenen şeyler birikir. İnsan, eskiden sıradan bulduğu ayrıntıların aslında ne kadar kıymetli olduğunu anlar. Birlikte içilen kahvenin, sebepsiz yapılan bir telefonun, en zor gününde uzatılan bir elin değerini sonradan fark eder.

Çünkü yokluk, varlığın anlatamadığını anlatır.

Ama burada acı bir gerçek vardır: Bir insanın kıymetini anlamak, onu kaybettikten sonra geri kazanabileceğiniz anlamına gelmez.

Bazı insanlar döner, bazıları dönmez. Bazı kırgınlıklar zamanla iyileşir, bazılarıysa insanın içinde sessiz bir hatıraya dönüşür. Her özür kapıları açmaz. Her pişmanlık geçmişi değiştirmez. Çünkü bir insanı kaybetmek bazen tek bir büyük hatanın sonucu değildir; defalarca ertelenen bir özrün, duyulmayan bir sözün, görmezden gelinen bir emeğin toplamıdır.

Üstelik herkesin bir sabrı olduğu gibi, herkesin bir vazgeçiş biçimi de vardır.

Kimi son bir kez anlatır derdini, kimi sessizce uzaklaşır. Kimi gözyaşlarıyla gider, kimi gülümseyerek vedalaşır. Ama insanın en çok yanıldığı nokta şudur: Sessizce gidenlerin canının yanmadığını sanmak…

Oysa bazı insanlar en çok sevdikleri yerden, en çok sevdikleri insandan vazgeçerken büyürler. Gitmek istedikleri için değil, kaldıkça kendilerinden eksildiklerini fark ettikleri için giderler.

Peki, bütün bunlardan geriye ne kalır?

Pişmanlık mı, özlem mi, yoksa insanın kendisiyle baş başa kaldığında yüzleştiği gerçekler mi?

Belki hepsinden biraz…

◆ ◆ ◆

Ama hayat bize önemli bir şey öğretir: İnsanların kıymetini, hayatımızdan çıkmalarını beklemeden bilmeliyiz. Birini seviyorsak bunu hissettirmeliyiz. Bize emek verene teşekkür etmeli, bizi düşüneni görmezden gelmemeli, yanımızda duran insanı sıradanlaştırmamalıyız.

Çünkü sevgi, yalnızca kalbin içinde taşınan bir duygu değildir; davranışlarla gösterilmeyen sevgi, zamanla karşı tarafın içinde cevapsız bir soruya dönüşür.

Elbette herkes hata yapar. Bazen yoğunluğumuzdan, bazen gururumuzdan, bazen de karşımızdakinin bizi nasıl sevdiğini yeterince anlayamadığımızdan yanlış davranırız. Mesele hiç hata yapmamak değil, hatamızı fark ettiğimizde hâlâ onarabileceğimiz bir şeylerin olup olmadığını anlayabilmektir.

Bazen bir telefon, bazen içten bir özür, bazen de yalnızca “İyi ki varsın” demek bir insanın kalbinde tahminimizden çok daha büyük bir yer açar.

Bunları söylemek için bir vedayı beklememek gerekir.

Çünkü hayat, herkese ikinci bir fırsat sunmaz. Zaman, her kırgınlığın ilacı değildir. Bazı insanlar beklemekten vazgeçer, bazı duygular sessizce tükenir, bazı kapılar da bir daha açılmamak üzere kapanır.

Ve gün gelir, bir zamanlar hep yanımızda olan insanın artık hayatımızda olmadığını kabulleniriz. İşte o gün, geçmişte küçük gördüğümüz şeylerin aslında ne kadar büyük olduğunu anlarız.

Belki de insanın en ağır pişmanlığı, birini kaybetmek değildir. Onun yanındayken, o insanın kendisi için ne kadar kıymetli olduğunu fark edememektir.

Çünkü bazı insanlar gittiklerinde eksilmezler yalnızca; onların yokluğunda, bize nasıl değer verildiğini de kaybederiz.

Ve insan, bazen bir ömrün sonunda bile şu gerçeği tam olarak öğrenemez:

Birinin hayatında olmak başka şeydir, o hayatın içinde gerçekten kıymetli hissettirilmek başka…

Öyleyse sevdiklerinizin kıymetini bugün bilin. Arayın, sorun, dinleyin, sarılın. Birinin sizin için yaptıklarını alışkanlık değil, emek olarak görün. Her zaman yanınızda olacağını düşündüğünüz insanlara, varlıklarının sizin için ne ifade ettiğini söyleyin.

Çünkü yarın, bugün sıradan bulduğunuz bir şeyin hatırasıyla uyanabilirsiniz.

Ve belki de o zaman, bütün cümleleriniz tek bir kelimede birleşir:

Keşke…

Ama keşke, hiçbir zaman zamanında söylenmiş bir teşekkürün, içten bir özrün ya da vaktinde gösterilmiş bir sevginin yerini tutmaz.

İnsan, birinin kıymetini kaybedince değil; onu kaybetme ihtimali bile yokken bilmelidir.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza bir kez girer. Bazı sevgiler bir kez yaşanır. Bazı yokluklar ise insanın içinde, ömrü boyunca kapanmayan bir yere dönüşür.

Serpil BarınMOTOGRAFİ