Gri Şehirlerin Mavi Borcu

Gri Şehirlerin Mavi Borcu

Modern kentlerin en büyük çelişkisi şurada yatıyor: Hiç olmadığımız kadar yakınız, ama hiç olmadığımız kadar uzağız birbirimize. Aynı apartmanın aynı katında yan yana duran kapıların ardında kopan fırtınaları bilmiyoruz. Otobüste, metroda, kaldırımlarda yanından geçip gittiğimiz yüzlerin taşıdığı yükleri fark etmiyoruz. Oysa her insanın içinde sessizce inşa ettiği bir şehir ve o şehrin zaman zaman yaşanan depremleri vardır.

Soru açıktır: Yan komşumuzun, iş arkadaşımızın ya da sokaktaki bir yabancının içindeki şehir sallanırken biz ne yapıyoruz?

Günümüz toplumunda en çok aşınan duygu, başkasının sarsıntısını hissetme kabiliyetidir. Toplumsal bir duyarsızlık, örtük bir “bana dokunmayan bin yaşasın” hali sarmıştır dört bir yanımızı. Birbirimizin gözlerinin içine bakmayı bıraktığımızdan beri, birbirimizin gökyüzündeki grileşmeyi de göremez olduk. Herkes kendi aynasında kendi yansımasına âşık ya da kendi kederine gömülü durmaktadır.

Oysa toplum olmak, yalnızca aynı coğrafyada nefes almak değildir. Birbirinin sarsıntısına kulak kabartabilmektir. Birinin rengini yitirmiş, umudunu kaybetmiş gökyüzüne bakıp “Seni duydum” diyebilmektir.

O gökyüzüne bırakılacak “bir damla mavi”, büyük toplumsal reformlar ya da şatolu vaatler gerektirmez. Bir selamın sıcaklığıdır o mavi. “Nasılsın?” sorusundaki gerçek meraktır. Trafikte verilen küçücük bir öncelik, otobüste sunulan bir tebessüm, dinlerken gözün ekrana değil karşıdakinin yüzüne bakmasıdır. Toplumsal dokuyu ayakta tutan şey, bu küçük ama hayati temaslardır.

Birbirimizin göğüne bir damla mavi bırakmayı unuttuğumuzda, şehirler yalnızca beton yığınlarına, toplum ise yalnız kalabalıklara dönüşür. Oysa başkasının dünyasındaki karanlığa fener olmak, kendi karanlığımızı da aydınlatır.

Şimdi durup etrafımıza bakma zamanıdır: Yanımızdaki insanın göğü ne renkte ve biz bugün ona hangi maviyi borçluyuz?

İlkay Üner