Naftalin Kokulu Sabahlar

Kocamustafapaşa, Mütesellim Sokak. Yıl 1992. Sıcak bir ağustos ikindisi. Zamanı okşayan balkon serinliği. Olmuşsa böyle dünya, sevmek ne az.

90’lı yılların hem rengi, hem kokusu sinmiş özel bir an. Az turkuaz, azcık da maviye boyanmış Gençlik Çay Evi’nin capcanlı duvarları. Kapı önünde, güneşe asılmış gölgeli bakışlarıyla Vrej Amca. Bir gün artık hayatta olmadığı bir zamandan ona gülümseyerek bakacağımızı henüz bilmemenin sessiz kırgınlığı yüzünde. Beyaz gömleği, bol mavi kot pantolonu… Nasıl poz vereyim inceliğinde.

80’lerin yorgun izleri kısmen silinmiş bir döneme denk geliyor bu kare. En az 70’ler kadar güzeldi İstanbul. O yıllarda babamla gelmiştik; sene 1993. Eyüp Sultan ziyaretini çocuk halimle hiç unutmam. Yine bir yaz günüydü. Mavi maviydi gökyüzü. Hele o kalabalık… Aman Yarabbim! Bakıyorum, herkes el açmış.

Sonra bir köşeye oturduk. Babamın aldığı Tamek meşrubatını taze simitle içerken nasıl mutluydum. O hiç dinmeyen nem ve çiçeklerin öyküsü… İçim dışım yazdı. Akşamlar Söğütaltı’ndaki küçük bir bahçede geçerken, zaman ninemin yüzü gibi pamuktu. Ürkek bir düşüncede, küçük bir yalnız. Bir anne, bir yuva hasreti.

Gelip geçti işte.
Naftalin kokulu sabahlar.

Beytullah Ergin Borobey