Aptalların Gördüğü Rüya
Tepki Ver
Demokrasi, aptalların gördüğü en güzel rüyadır.
İnsanların başka insanları yönetmesi kadar gülünç bir şey yoktur. Bu yüzden demokrasi icat edildi. Çünkü çıplak gerçek çok ağırdır: Hiçbir irade, başka bir iradenin dudaklarından dökülen sözlerle ve kaldırılan ellerle gasp edilemez. Seçmek de, seçilmek de… hepsi aynı tiyatronun farklı sahneleridir.
Düşünün bir kez.
Yüz koyunluk bir sürünüz var. Siz çobansınız. Yanınızda köpekleriniz var; kimi havlıyor, kimi diş gösteriyor, kimi de “ben de çobanım” diye uluyor. Elinizde değnek var. Bazen havaya kaldırıyorsunuz, bazen birine hafifçe dokunduruyorsunuz. Koyunlar ileri gidiyor. Bazen daha sert vuruyorsunuz, geri çekiliyorlar.
Ve bir gün bu koyunlara soruyorsunuz:
“Çobanı kendiniz seçmek ister misiniz?”
Koyunlar birbirine bakıyor. Bazıları “Meee!” diyor. Bazıları susuyor. Bazıları da “Zaten biz yönetiyoruz” sanıyor. Çünkü arada bir, aralarından biri çıkıp “Ben de çoban olabilirim” diyor. O da bir koyun. Belki biraz daha beyaz, belki biraz daha şişman, belki de biraz daha zengin. Ama hâlâ ot yiyor. Hâlâ korkuyor. Hâlâ değneğin sesini duyunca irkiliyor.
İşte demokrasi budur.
Koyunların, kendi aralarından birini “çoban” ilan etmesidir. Değneğin kime verileceğini oylamaktır. Köpeklerin hangi koyunu daha iyi havlayacağını tartışmasıdır. Ve en önemlisi: Bütün bu oyunun, sürünün iyiliği için yapıldığına inanılmasıdır.
Oysa gerçek çok daha acımasızdır.
Ne koyun çoban olabilir, ne de çoban koyun. Aradaki mesafe, tür farkıdır. Bir irade, başka bir iradeyi “temsil” edemez. Temsil, zaten gaspın en kibarca söylenişidir. Seçmen sandığa giderken özgür olduğunu sanır. Oysa sandık, değneğin modern halidir. Renkli, ışıklı, müzikli bir değnek… Ama değnektir yine de.
Zenginler bu oyunu sever. Çünkü onlar çobanın kulağına fısıldar. Cahiller sever. Çünkü onlar değneğin gölgesinde güvende hisseder. Akılsızlar sever. Çünkü akılsızlık, kalabalıkta güç zanneder kendini.
Ve böylece sistem döner durur. Her seçimde yeni bir çoban seçilir. Her çoban, bir önceki çobanın değneğini devralır. Sadece sapı değiştirilir. Ucu aynı kalır.
Demokrasi, koyunlara “sen özgürsün” dedirten en başarılı kölelik sistemidir. Çünkü en tehlikeli kölelik, kölenin kendini özgür sanmasıdır.
Gerçek irade ise ne sandıkta, ne oylamada, ne de “temsil”dedir. Gerçek irade, değneği kırmak cesaretini gösterebilmektir.
Ama o cesareti gösterecek olan, ne koyunlar arasından çıkar, ne de köpekler. O, başka bir türden gelir.
Ve o tür, henüz bu sürünün içinde yoktur.
Kadirhan Türkoğlu
