Araba Kilidi, Ev Alarmı ve Eşim

Araba Kilidi, Ev Alarmı ve Eşim

Günümüz plajlarında, havuz kenarlarında ya da sosyal medyada gördüğümüz bikinilerle iç çamaşırı arasındaki tek fark artık gerçekten kumaşın rengi ve deseni. Eskiden bikini, vücudu örten, belli bir mahremiyet bırakan bir kıyafetti. Kadın bedeni, iç çamaşırı gibi “neredeyse çıplak” durmuyordu. Bugün ise kumaş miktarı o kadar azaldı ki, bikini adeta iç çamaşırının deniz versiyonu haline geldi. Bu değişim sadece moda değil; aynı zamanda kamusal alanla mahremiyet arasındaki çizginin de nasıl eridiğinin somut göstergesi.

Ben şahsen bir kadının çıplak dolaşmak istemesine prensipte karşı değilim. Herkes kendi bedeniyle ne yapmak istiyorsa yapsın. Kafamı çevirip bakmam, umurumda değil. Ama yine de içimde bir konforsuzluk hissediyorum. Bu his, ahlakçı bir yargıdan ziyade, daha derin bir içgüdüden geliyor. Kadınların bedenleriyle gurur duymak, arzulanmak istemesi son derece doğal. Bu arzu insan olmanın parçası. Sorun, bu arzunun nerede ve nasıl ifade edildiğinde başlıyor.

Çünkü ilişki, iki insanın birbirine ayırdığı özel bir alandır. O alanın içinde beden, yalnızca partner için “görünür” ve “erişilebilir” kılınır. Kamuya açık şekilde, neredeyse iç çamaşırı kadar açık bir şekilde sergilenmesi ise o özel alanı seyreltiyor. İşte burada devreye klasik bir koruma refleksi giriyor.

Nasıl ki arabamıza kilit vuruyoruz, evimize alarm sistemi kurduruyoruz, sigorta yaptırıyoruz; değerli gördüğümüz her şeyi riske atmamaya çalışıyoruz. Neden? Çünkü o şeyler bizim için kıymetli. Bir hırsızlık, bir zarar, bir kayıp ihtimalini minimize etmek istiyoruz. İlişkimiz de tam olarak aynı kategoride bir değer. Benim için ilişkim; asaletim, evim, arabam, yazlığım, hatta evimdeki altınlarım kadar somut ve korunması gereken bir şey. Bu kıymetli varlığı açıkta bırakmıyorum. Risk almamaya gayret ediyorum.

O halde eşimi de aynı özenle korumakla mükellef değil miyim?

Bu, “sahiplenmek” ya da “kontrol etmek” değil. Bu, değer verdiğin şeyi kollamak. Eşim benim için bir hazine. Onu dışarıdan gelecek istenmeyen bakışlardan, dikkatlerden, olası kıskançlık tohumlarından korumak; onunla kurduğumuz mahremiyeti sulandırmamak benim sorumluluğum. Çünkü o mahremiyet, ilişkinin en değerli yakıtı. Ne kadar çok kişi o bedene “erişilebilir” gibi bakarsa, o mahremiyetin tadı da o kadar azalıyor. Bu, psikolojik bir gerçeklik. Özel olan şey, ne kadar çok kişiyle paylaşılırsa o kadar az özel kalıyor.

Tabii ki burada karşılıklılık şart. Eşim de benim için aynı hassasiyeti gösterecekse, ben de onun konforunu gözeteceğim. İlişki, tek taraflı bir koruma sözleşmesi değil; iki tarafın da kendini güvende hissettiği ortak bir alan. Moda ne derse desin, sosyal medya ne kadar “beden özgürlüğü” sloganları atarsa atsın, nihayetinde karar çiftin kendisine ait. Kimse dışarıdan “sen bunu giymelisin” ya da “giymemelisin” diye dayatamaz. Ama çift kendi içinde “bizim için bu sınırlar uygun” diyebiliyorsa, o zaman o sınırlar geçerlidir.

Derinleştirelim:

Bedenin kamusal sergilenmesiyle özel hayat arasındaki çizgi bulanıklaştıkça, ilişkinin “özel” olma hali de zayıflıyor. Eskiden bikiniyle denize girip çıkmak, sonra evde özel kıyafetlerle devam etmek arasında net bir geçiş vardı. Bugün ise o geçiş neredeyse yok olmuş durumda. Sosyal medyada paylaşılan fotoğraflar, plajda çekilen videolar… Hepsi o özel bedeni sürekli dolaşıma sokuyor. Bu dolaşım, ilişkinin içindeki “sadece benim için” hissini erozyona uğratıyor. Koruma refleksi de tam olarak buradan doğuyor.

Sonuçta mesele neyin “ayıp” olduğu değil. Mesele neyin “kıymetli” olduğudur. Arabamı, evimi, altınımı nasıl riske atmıyorsam; ilişkimi ve eşimi de aynı bilinçle korumak istiyorum. Bu, gericilik değil. Bu, değer bilmektir. Bu, sahip olduğun en değerli şeyin tadını çıkarmak için onu açıkta bırakmamaktır.

Çünkü bazı şeyler, ne kadar çok kişi görürse o kadar az kalır.
Ve bazı şeyler, sadece ikiye ait olduğu için değerlidir.

Kadirhan Türkoğlu