Hayatın Asıl Sırrı: İnsan Kalabilmek

Görünmez Mücadele ve Vicdanın Gücü

İnsan, doğduğu andan itibaren görünmez bir mücadelenin içine adım atar. Kimi zaman ekmeğinin, kimi zaman hayallerinin, kimi zaman da sadece ayakta kalabilmenin peşinde koşar. Yaşam dediğimiz bu uzun yolculuk, aslında bir denge kurma sanatıdır. Alma ve verme, kazanma ve kaybetme, umut ve hayal kırıklığı arasında kurulan ince bir köprüde yürümeye çalışırız.

Asırlardır değişmeyen bir gerçek vardır: İnsan, hayatın zorluklarıyla yoğrularak olgunlaşır. Her yeni gün, yeni bir sınavı beraberinde getirir. Kimi insanlar bu sınavları büyük bir sükûnetle karşılar, kimileri ise her adımda yorulur, tökezler ve yeniden ayağa kalkmaya çalışır. Ancak unutulmamalıdır ki yaşamın değeri, kusursuz olmasında değil; tüm eksikliklerine rağmen devam edebilmesindedir.

Bazılarının hayatı dışarıdan bakıldığında son derece düzenli görünür. Her şey yerli yerinde, her şey olması gerektiği gibidir. Oysa bazı insanların hayatı sürekli bir mücadele içerisindedir. Bitmeyen sorumluluklar, eksilmeyen kaygılar ve sürekli çözülmesi gereken problemler vardır. Fakat çoğu zaman gözden kaçırdığımız bir gerçek bulunur: Hayat herkese aynı yolu çizmez. Kimi düz bir ovada yürür, kimi sarp dağları aşmak zorunda kalır.  İnsanların en büyük yanılgılarından biri, yaşadıkları zorlukları bir ceza gibi görmeleridir. Oysa bazen hayat bizi götürdüğü yerleri anlamak için zamana ihtiyaç vardır. O an yük gibi görünen bazı olaylar, yıllar sonra dönüp baktığımızda en büyük öğretmenimiz olabilir. Kaybettiğimizi sandığımız şeyler, aslında bizi daha doğru bir yola yönlendiren işaretlerdir.

Çünkü hayatın görünmeyen bir düzeni vardır. Biz sadece bugünü görebiliriz; yarının ne getireceğini bilemeyiz. Altında kaldığımızı düşündüğümüz bir olayın ileride bizi daha sağlam bir zemine çıkaracağını kestiremeyiz. Bazen de büyük bir kazanç sandığımız şeylerin aslında bizi yavaş yavaş tükettiğini fark edemeyiz. Bu yüzden bazı soruların cevabı yalnızca zamandadır. Sabretmek, beklemek ve sürecin olgunlaşmasına izin vermek gerekir.

Ne yazık ki insanın mücadele ettiği tek şey hayatın zorlukları değildir. Bazen insanlar da birbirlerinin yükünü ağırlaştırır. Özellikle de başkalarının başarısını küçümseyerek kendini yüceltmeye çalışanlar… Bu davranış, özgüvenin değil; çoğu zaman eksikliğin ve kibrin bir yansımasıdır. Çünkü gerçekten güçlü insanlar, başkalarının ışığından rahatsız olmazlar. Tam aksine, o ışığı görür ve takdir ederler.

Bir insanın başarısını alkışlamak, ona destek olmak ya da verdiği mücadeleyi görüp değer vermek aslında son derece insani bir davranıştır. Bunun için büyük fedakârlıklara gerek yoktur. Küçük bir takdir cümlesi, samimi bir tebrik ya da içten bir tebessüm, bir insanın yoluna umut olabilir.

Merhamet, insanı küçülten değil büyüten bir duygudur. Başkalarının acısına kayıtsız kalmak, insanı güçlü yapmaz. Aksine zamanla kalbini sertleştirir ve ruhunu yorar. Çünkü insan sadece aklıyla değil, vicdanıyla da insandır. Vicdanının sustuğu yerde kibir konuşmaya başlar; kibirin konuştuğu yerde ise sevgi, anlayış ve dostluk sessizleşir.

Oysa hayatın sonunda geriye kalan ne sahip olduğumuz makamlar ne de başkalarından üstün olduğumuzu düşündüğümüz anlardır. İnsan, geride bıraktığı iyiliklerle, dokunduğu hayatlarla ve gönüllerde bıraktığı izlerle hatırlanır. Bir insanın kalbine umut olmak, bazen dünyadaki en büyük başarıdan daha değerlidir.

Belki de yaşamın asıl sırrı burada saklıdır: Mücadele etmekten vazgeçmemek, kimseyi küçümsememek, başarıyı paylaşabilmek ve merhameti kaybetmemek. Çünkü hayat, sonunda hepimize aynı gerçeği hatırlatır; insanı yücelten şey sahip oldukları değil, insan kalabilmeyi başarabilmesidir.

Sibel Işık