B. Ergin Borobey: “Edebiyat, Yazardan Sonra Başlar”

Yazmak Başka, Edebiyat Başka.
Herkes yazabilir.

Bir deftere birkaç cümle karalarsınız. Bir anı defterinde hatıralarınızı anlatırsınız. İçinizden geçenleri söylersiniz. Veya Şiir yazarsınız. Kimi zaman yalnızca kendinizi anlatmak için yazarsınız. Bunda güzel bir taraf vardır. Çünkü yazmak insanın kendisiyle konuşmasının yollarından biridir.

Fakat yazmakla edebiyat aynı şey değildir.
Yazdığınız şey yalnızca sizi anlatıyorsa, orada hâlâ sizin hikâyeniz vardır. Sizin hatıranız, sizin sevinciniz, sizin kırgınlığınız…

Edebiyat başka bir yerde başlar.

Kendi hikâyenizi anlatırken başkasının hayatına değdiğiniz yerde. Bir insan sizin cümlenizde kendi çocukluğunu bulduğunda… Hiç tanımadığınız birinin, yazdığınız bir acıyı kendi acısı gibi hissettiğinde… Bir cümle, sizin hayatınızdan çıkıp başka bir insanın hayatında karşılık bulduğunda…

İşte o zaman yazı, sahibini aşar. Belki edebiyatın en güzel tarafı da budur. Yazar kendinden söz ederken aslında herkesten söz etmeye başlar. Çünkü insanın hikâyesi sandığımız kadar kendine ait değildir. Bir yalnızlık başka bir yalnızlığa benzer. Bir bekleyiş, başka bir bekleyişi hatırlatır. Çocukluk, şehirler ve yıllar değişse de bazı duygularını hiç kaybetmez.

Bu yüzden iyi bir metni okurken bazen yazarın hayatını değil, kendi hayatımızı okuruz. Yazarın anlattığı kişi biz değilizdir belki. Ama içimizden biri ona çoktan dokunmuştur.

Evet, yazmak güzeldir.

Ama edebiyat, yazdığınız şeyin sizden çıkıp bir başkasının içinde yaşamaya başladığı yerde başlar.

B. Ergin Borobey