İnsan Ne Çok Şeyi Kaybedebiliyor: Merhamet, Sevgi ve Saygı

İnsan Ne Çok Şeyi Kaybedebiliyor: Merhamet, Sevgi ve Saygı

Ve insan ne çok şeyi kaybedebiliyor; merhameti, sevgiyi ve saygıyı…
Bir hayat düşünün: Körelmiş, basitleştirilmiş, neredeyse mekanik bir rutine dönüşmüş… Toplum baskısının her duyguyu, her vicdan sesini susturduğu, insanoğlunun mecbur kalıp bildiği halde sustuğu, görüp de umursamadığı, çağ dışı olayların her geçen gün çoğaldığı bir dünya…

İnsanlar artık birbirini gerçekten görmüyor. Acıları, çığlıkları, gözyaşlarını görmezden geliyor. Vicdanları yavaş yavaş köreliyor. Herkes kendi kabuğuna çekilmiş, ben kelimesini merkeze almış. Empati yerini derin bir kayıtsızlığa, merhamet yerini soğuk bir bencilliğe bırakmış. Sokakta, iş yerinde, komşuluk ilişkilerinde, hatta aile içinde bile benim derdim bana yeter anlayışı hâkim olmuş. İnsanlık, yavaş yavaş kendi özünden uzaklaşıyor. Oysa aslında çok basit, çok eski ve çok güçlü bir gerçek var:

İnsanları, sadece insan oldukları için değerli görmek…
Onları gerçekten görmek, seslerini duymak, derdini paylaşmak, konuşabilmek ve asla unutmamak…
İnsan; vicdan ve merhamet sahibi olmalı. Çünkü insanı gerçekten güçlü kılan ne parası, ne makamı, ne unvanı ne de fiziksel gücüdür. İnsanı asıl güçlü kılan, zor zamanlarda elini uzatabilmesi, acı çekenin yanında durabilmesi, sessiz bir sen yalnız değilsin diyebilmesidir. Merhamet, en büyük erdemdir; çünkü o, insanın içinde hâlâ insan kaldığının en somut kanıtıdır.

Ne yazık ki günümüzde merhamet bir zayıflık olarak görülür oldu. Oysa tam tersi: Merhamet, insanın en büyük gücüdür. Vicdanının sesini dinleyen, bir başkasının acısını kendi acısı gibi hisseden insan, hem kendine hem de topluma en büyük iyiliği yapmış olur. Belki de kaybettiğimiz en değerli şey budur: Birbirimizi insan olarak görebilme yeteneğimiz…
Bu yeteneği yeniden kazanmak, sadece bireysel bir tercih değil, aynı zamanda insanlığımızı kurtarmanın da tek yoludur.

Sibel Işık