Bir Ömürlük Gurbet
Bir Ömürlük Gurbe
Gençtik, aşkı ezel, ömrü ebed sandık;
Meğer zaman yüzümüze hicran yazarmış.
Bazı insanlar gelir, çocukluğuma dokunur;
Sonra gider, bütün ömrün gurbet olur.
Ne kavuşmak nasip olur, ne unutmak mümkün;
Adın dilimde dua, kaderimde hüzün.
Ben seni yalnız gözlerimle sevmedim;
Sende ruhumun kayıp menzilini aradım.
Ne sen benim olabildin, ne ben senden geçebildim;
İki ayrı kıyıda, aynı denize eğildik.
Şimdi anladım, ey gönül:
Her sevda kavuşmak için yazılmaz.
Kimi aşk, bir ömre sığmayan duadır;
Biter sanılır, gönülden hiç ayrılmaz.
Ve sen, ey erişilmez diyârım,
Kavuşamadığım bir sevdadan öte,
İçimde sonsuzluğa açılan bir kapısın.
Ben sana varamadım bu fânî dünyada;
Ama seninle kendi içimin derinliğine vardım.
Belki aşk budur:
Bir ömür sevmek,
Bir ömür hasret çekmek
Ve kendi gönlünde gurbet kalmak.
Yurdanur Gül