İstiklal Caddesi, 1995

Istiklal caddesi, yıl 1995. Soğuk bir kış gününden. Henüz her şey kaybolmamışken. Henüz şehir, insanı bu kadar yormuyorken. Ve bu yüzden hayat daha hafif dururken yerinde.

Kırmızı tramvay raylarında ağır ağır ilerliyor, tıngır mıngır… O da biliyor bu anların bir daha geri gelmeyeceğini. Ağaçların yeşil kalması bir mevsim yanılması değil. Parke döşemeli cadde, dükkanlar, insanlar. Hatırlamanın da direnen bir yanı var. Aznavurdaki kemancı, atlas sineması, megavizyon, borsa restoran, hatemoğlu balık pazarı, babamın elinden tutarak caddeyi yürüdüğüm günler.

Fotoğraf sadece bir kış değil, içimizde kalmış, tamamlanmamış bir veda gibi duruyor. Erken bir hüzünle, araladığımız kapıdan sızan küçücük bir ışık. Belki hala orada, dokunsak dağılıp gidecek.

Dışına taşamamış,
Bulut tutan gövdemizde.

B. Ergin Borobey
https://www.instagram.com/erginborobey/