Maskelerin Ardındaki Buz Gibi Sessizlik

Herkesin birbirine sadece bir tık mesafesinde olduğu bu dünyada, neden kendimizi tarihin en yalnız nesli gibi hissediyoruz?

Yalnızlık eskiden fiziksel bir tek başınalıktı. Bugün ise binlerce takipçiyle dolu profil sayfalarında, bitmek bilmeyen grup sohbetlerinde bile hissedilen buz gibi bir sessizlikten bahsediyoruz. Ne acı değil mi? Elimizdeki değerin kıymetini görmeden, sessizce uzaklaşıyoruz ondan. O da bizi daha da derine, daha da koyu bir yalnızlığa hapsediyor.

Sosyal medya, kendimize kurduğumuz bir performans alanına dönüştü. Sürekli mutlu, sürekli başarılı görünme zorunluluğu, en temel ihtiyacımızın anlaşılma isteğimizin önüne geçti. Maske takan her birey, günün sonunda o anki derin boşlukla yüzleşiyor. Telefonunda yüzlerce numara olmasına rağmen, dertleşebileceği tek bir gerçek insan bulamamanın acısını yaşıyor.

Yalnızlık, belki de modern dünyanın bize dayattığı hıza yetişemediğimiz için aldığımız bir yara. Peki telefonu bir kenara bıraktığımızda, sadece kendimizle, etrafımızdaki insanlarla ya da yanımızdakiyle samimi bir sohbete başladığımızda bu yara iyileşmeye başlar mı?

Yalnızlık meselesini anlatırken İstanbul’un, denizin ve küçük insanın yazarı Sait Faik’e kulak vermemek olmaz. Meşhur Son Kuşlar kitabının sonunda der ki:

“Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, o gök mavisinde artık esmer lekeler görmeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarında, Toprak anamızın yeşil saçlarını da görmeyeceksiniz. Kuşları boğduk, ağaçları kestik. Sevgi kalmadı.”

Ve o meşhur cümlesiyle modern yalnızlığın tek panzehirini fısıldar bize:

“Her şey bir insanı sevmekle başlar.”

Bugün hissettiğimiz o derin boşluk, belki de insanı bir proje, bir profil, bir araç, bir “amaç” olarak görmeye başladığımızdan kaynaklanıyor. Oysa her şey gerçekten bir insanı sevmekle başlar. Gerçek bir sevgiyle, maskesiz, gösterişsiz, sadece “sen” ve “ben” diyebilmekle…

Belki de yalnızlığımızın en büyük ilacı, o eski, sade, sahici sevgiye geri dönmek. Telefonu kapatıp, göz göze bakabilmek. Birine “nasıl hissediyorsun?” diye gerçekten sormak. Ve o sorunun cevabını, acele etmeden dinleyebilmek.

Çünkü sevgi, bu buz gibi sessizliği eritebilecek tek şey.

İlkay Üner