Umutların da Yorulduğu Çağ

Bir zamanlar dünya, insanlığın ortak yuvası olarak görülürdü. Topraklar sınırlarla ayrılmış olsa da acılar ortaktı, umutlar ortaktı; gökyüzü herkesin üstüne aynı sessizlikle serilirdi. Fakat çağımızın en büyük trajedisi, insanın artık yalnızca doğaya değil, kendi vicdanını da tüketmeye başlaması oldu. Küreselleşen dünya; bilgiyi, teknolojiyi ve iletişimi büyütürken aynı hızla savaşları, hastalıkları, korkuları ve insan ruhundaki karanlığı da büyüttü.

Bugün insanlar artık yalnızca silahlarla değil; psikolojik baskılarla, ekonomik oyunlarla, medya manipülasyonlarıyla ve bilinçsizleştiren toplumlarla yıkılıyor. Bir ülkenin toprağını işgal etmek kadar, bir insanın zihnini ele geçirmek de çağımızın yeni savaşı haline geldi. İnsanlık ilerlediğini düşünürken aslında merhametin geriye çekildiği bir çağın içine sürüklendi.

Dünyanın birçok yerinde güç, adaletin önüne geçti. İnsan hayatı rakamlara dönüştü; gözyaşları sıradanlaştı. Çocukların sustuğu, annelerin korkuyla yaşadığı, insanların kendi evlerinde bile güvende hissetmediği bir düzen kurulmaya başlandı. Ve ne acıdır ki bazen çevreler, yarattıkları yıkımları başarı; korku salmayı ise güç olarak görmeye başladı.

İnsanlık tarihi boyunca savaşlar gördü, salgınlar yaşadı, felaketlerle sınandı. Ama belki de hiçbir dönem, insan ruhunun bu kadar yorgun olduğu bir çağ olmamıştı. Çünkü artık yalnızca bedenler değil, insanların umutları da yoruluyor. İnsanlar birbirine yaklaşmak yerine uzaklaşıyor, anlamak yerine yargılıyor, iyileştirmek yerine kırmayı seçiyor. Oysa bir toplumun çöküşü yalnızca binaların yıkılmasıyla değil; vicdanların sessizleşmesiyle başlar.

Küresel düzen adı altında kurulan sistemler, çoğu zaman insanı korumaktan çok yönlendirmeyi hedefliyor. Düşünmeyen, sorgulamayan, yalnızca tüketen toplumlar oluşturuluyor. İnsanların psikolojik olarak tükenmesi, ruhsal olarak yalnızlaştırılması ve korkularla yönetilmesi, modern çağın görünmeyen zincirleri haline geliyor. Ve insan, fark etmeden kendi içindeki ışığı kaybetmeye başlıyor.

Fakat bütün bu karanlığın içinde unutulmaması gereken bir gerçek var: Dünyayı yiyen de insandır, kurtaracak olan da yine insanın vicdanıdır. Çünkü insanlık hâlâ merhameti seçebilir. Hâlâ bir çocuğun gözyaşını durdurabilir, bir annenin korkusunu azaltabilir, bir toplumun umudunu yeniden ayağa kaldırabilir. Güç, korkutmakta değil; iyileştirebilmektedir.

Belki de dünyanın en büyük ihtiyacı teknoloji değil, vicdandır. Çünkü insan, kendi içindeki karanlığı yenemediği sürece hiçbir gelişmişlik gerçek bir medeniyet olmayacaktır. Ve unutulmamalıdır ki insanoğlunun insana yaptığı kötülük, bazen hiçbir savaşın bile yapamayacağı kadar derin ve kalıcıdır. Ama yine aynı insan, isterse karanlığın ortasında umut olmayı da başarabilir.

Sibel Işık